Co dzisiaj polecam... zieloną kawę. JEst ona coraz bardziej popularna. W porównaniu z zieloną herbatą ma trzykrotnie silniejsze działanie antyoksydacyjne. Głównym jej składnikiem aktywującym jest kwas chlorogenowy. Znajduje się on w każdymgatunku zielonej herbaty. Jedna filiżanka naparu z ekstraktu zielonej kawy może zawierać 10% tego antyutleniacza. Kwas chlorogenowy obniża wchłanianie węglowodanów w przewodzie pokarmowym, dzięki czemu organizm aktywniej czerpie z zapasów zgromadzonych w tkance tłuszczowej. Zwiększa on również reaktywność komórek na insulinę. Jest silnym przeciwutleniaczem oraz wykazuje właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne. Tak więc pijmy zieloną kawę!!!
poniedziałek, 24 marca 2014
piątek, 27 grudnia 2013
Ryba z czosnkiem niedźwiedzim i pomidorami
Dzisiaj
przepis na rybę z czosnkiem niedźwiedzim i pomidorami. Dla czterech osób
potrzebujemy:
- 8 płatów ryby białej morskiej. Może być panga,
sola co lubimy.
- czosnek
niedźwiedzi – najlepiej z suszony z Darów Natury
- pomidory
surowe lub z puszki w zalewie
- sól,
pieprz
- 4 łyżki
oleju
W żaroodpornym
naczyniu układamy 4 płaty. Lekko solimy, posypujemy czosnkiem i kładziemy plasterki pomidorów. Skrapiamy
dwoma łyżkami oliwy. Następnie kładziemy
następne płaty i postępujemy identycznie jak przy pierwszej warstwie. Całość
zapiekamy w nagrzanym piekarniku przez około 20 minut w temperaturze 180 stopni.
Danie proste, ale po prostu znakomite!
Czosnek niedźwiedzi ma podobne
własności lecznicze, jak czosnek pospolity i inne gatunki czosnków. Ma silne
działanie bakteriobójcze, obniża ciśnienie krwi, korzystnie działa na serce,
zapobiega nowotworom złośliwym, miażdżycy, pobudza wydzielanie soku żołądkowego
i żółci. Jego silne działanie bakteriobójcze szczególnie przydatne jest przy
leczeniu chorób górnych dróg oddechowych, przy tym dodatkowo oprócz zabijania
bakterii czosnek pobudza wydzielanie śluzu w oskrzelach.
Aromatyczne, pachnące czosnkiem liście zawierają dużo witaminy C,
pobudzają apetyt. Zalecane są jako składnik wiosennych zup można je też dodawać
do sałatek i kisić oraz marynować w oliwie.
Zdjęcie źródło kotlettv
czwartek, 19 grudnia 2013
Dzisiaj zaproponuję Wam pieczone ziemniaczki ze wspaniałą podlaską przyprawą do ziemniaków. Wspaniały dodatek do Świątecznego dania głównego. Ziemniaki (ok. 1 kg na 6 osób) obieramy, kroimy na ósemki. Najpierw je obgotowujemy, czyli od zagotowania wody 10 minut. Ziemniaki solimy ale połową zwykłej porcji soli. Następnie w naczyniu ucieramy rozgnieciony w prasce 3 ząbki czosnku, dodajemy podlaskiej 3 łyżeczki podlaskiej przyprawy do ziemniaków oraz 2 łyżki oliwy. Ziemniaki wysypujemy do żaroodpornego naczynia lub brytfanki. Obficie polewamy przygotowaną zaprawą i lekko mieszamy, tak aby całe ziemniaki były pokryte zalewą. Wsadzamy do piekarnika na około 40 minut. Ziemniaki są wręcz genialne do pieczonego drobiu, ale także i do schabowych! Smacznego!
piątek, 13 grudnia 2013
Kmin rzymski
Kmin rzymski i kminek zwyczajny to dwie całkiem inne rośliny.Nie tylko różnią się wyglądem ale również zastosowaniem i to nie tylko w kuchni. Kmin rzymski możemy stosować jako środek ziołowy. Historia kminu sięga starożytności. Był wtedy oznaką chciwości i złośliwości.
Całkiem inaczej traktowano go w średniowieczu, kiedy to stał się symbolem wierności. I od tych czasów cieszy się już dobrą opinią. Jest on składnikiem wielu mieszanek ziołowych. Można tu wymienić tak znane u nas np. curry. Stosowanie kminu do różnych potraw powoduje, że wydobywa się w nich naturalna słodkość. W wielu krajach stosowany jest do różnych potraw np. do falafel, chcili con carne, tacos, nachos, salsy itp. Możemy też z niego sporządzić herbatę. Zalewamy nasiona gorącą wodą i parzymy je 8-10 minut. Najlepszego działania możemy spodziewać się, gdy będziemy go pić przed posiłkiem. Świetnie smakuje dodawany do różnych sosów sałatkowych. Bardzo dobrze komponuje się z cytryną.
Możemy go używać przeciw wzdęciom i skurczom jelitowym oraz w corobach wynikających z pobudzenia pracy pęcherzyka żółciowego. Stosować go można także przeciwzapalnie w górnych drogach oddechowych. Jest bardzo dobry dla kobiet karmiących, gdyż zapobiega obrzękom piersi. Bywa też stosowany do nacierania stawów w celu zmniejszenia ich bólu. Jest składnikiem również mieszanek pobudzających u kobiet karmiących laktację.
Polecam przepis na udka indycze w suszonych morelach z kminem. Oto co trzeba przygotować (proporcje dla 4 osób):
- 2 udka indyka
- 1 cebula
- 3 ząbki czosnku
- 2 łyżeczki zmielonego kminu rzymskiego
- ok. szklanki bulionu (najlepszy warzywny)
- 2 marchewki
- 250 gram suszonych moreli
- 2 łyżki oleju
- pietruszka zielona lub koperek do dekoracji
Udka smażymy na gorącym oleju z każdej strony około 5 minut. Wymujemy udka i wkładamy cebulę i czosnek. Smażymy nie dłużej jak 5 minut. Pamiętajmy żeby nie spalić cebulki i czosnku. Dodajemy marchewkę pokrojoną w słupki lub plasterki (tak jak lubimy, tak sobie kroimy), pokrojone morele, kmin rzymski i podlewamy bulionem. Zagotowujemy i dodajemy indycze udka. Garnek przykrywamy i dusimy na małym ogniu ok. 45 minut - tyle udkom powinno wystarczyć. Ale oczywiście po tym czasie sprawdzamy czy na pewno są miękkie. Jeżeli jednak nie to jeszcze na 10- 20 minut przykrywamy i dusimy. Potem juz tylko wyjmujemy na talerz i zajadamy się nie tylko udkami ale i przepyszną marchewką i oczywiście morelami. Drugi wariant mówi tak: Wyjmujemy udka a to co pozostało w garnku miksujemy i mamy pyszny sos np. do ryżu lub ziemniaków gotowanych. Co Wy na taki przepis? Może ktoś się zdecyduje. Pozdrawiam.
Do zakupu na www.ecozielnik.pl - kmin rzymski 30 gram - jedyne 4 pln.
Całkiem inaczej traktowano go w średniowieczu, kiedy to stał się symbolem wierności. I od tych czasów cieszy się już dobrą opinią. Jest on składnikiem wielu mieszanek ziołowych. Można tu wymienić tak znane u nas np. curry. Stosowanie kminu do różnych potraw powoduje, że wydobywa się w nich naturalna słodkość. W wielu krajach stosowany jest do różnych potraw np. do falafel, chcili con carne, tacos, nachos, salsy itp. Możemy też z niego sporządzić herbatę. Zalewamy nasiona gorącą wodą i parzymy je 8-10 minut. Najlepszego działania możemy spodziewać się, gdy będziemy go pić przed posiłkiem. Świetnie smakuje dodawany do różnych sosów sałatkowych. Bardzo dobrze komponuje się z cytryną.
Możemy go używać przeciw wzdęciom i skurczom jelitowym oraz w corobach wynikających z pobudzenia pracy pęcherzyka żółciowego. Stosować go można także przeciwzapalnie w górnych drogach oddechowych. Jest bardzo dobry dla kobiet karmiących, gdyż zapobiega obrzękom piersi. Bywa też stosowany do nacierania stawów w celu zmniejszenia ich bólu. Jest składnikiem również mieszanek pobudzających u kobiet karmiących laktację.
Polecam przepis na udka indycze w suszonych morelach z kminem. Oto co trzeba przygotować (proporcje dla 4 osób):
- 2 udka indyka
- 1 cebula
- 3 ząbki czosnku
- 2 łyżeczki zmielonego kminu rzymskiego
- ok. szklanki bulionu (najlepszy warzywny)
- 2 marchewki
- 250 gram suszonych moreli
- 2 łyżki oleju
- pietruszka zielona lub koperek do dekoracji
Udka smażymy na gorącym oleju z każdej strony około 5 minut. Wymujemy udka i wkładamy cebulę i czosnek. Smażymy nie dłużej jak 5 minut. Pamiętajmy żeby nie spalić cebulki i czosnku. Dodajemy marchewkę pokrojoną w słupki lub plasterki (tak jak lubimy, tak sobie kroimy), pokrojone morele, kmin rzymski i podlewamy bulionem. Zagotowujemy i dodajemy indycze udka. Garnek przykrywamy i dusimy na małym ogniu ok. 45 minut - tyle udkom powinno wystarczyć. Ale oczywiście po tym czasie sprawdzamy czy na pewno są miękkie. Jeżeli jednak nie to jeszcze na 10- 20 minut przykrywamy i dusimy. Potem juz tylko wyjmujemy na talerz i zajadamy się nie tylko udkami ale i przepyszną marchewką i oczywiście morelami. Drugi wariant mówi tak: Wyjmujemy udka a to co pozostało w garnku miksujemy i mamy pyszny sos np. do ryżu lub ziemniaków gotowanych. Co Wy na taki przepis? Może ktoś się zdecyduje. Pozdrawiam.
Do zakupu na www.ecozielnik.pl - kmin rzymski 30 gram - jedyne 4 pln.
środa, 11 grudnia 2013
Rozmaryn...
Witam, dawno nic nie pisałam... i postanowiłam zachęcić Was trochę do używania ziół w kuchni i nie tylko. Zauważyłam, że dużą popularnością cieszy się rozmaryn. I o nim Wam trochę poopowiadam.
Rozmaryn wykorzystywany jest zarówno świeży jak i suszony (przy czym suszony jest dużo łagodniejszy) - sztywne, podobne do igiełek liście mają bardzo charakterystyczny smak i aromat.
Romaryn idealnie dopełnia walory smakowe potraw z baraniny, dziczyzny, drobiu i ryb. Jest nieodzowny w potrawach z pieczonymi lub smażonymi ziemniakami, grzybami.
Ponadto doskonale komponuje się z czosnkiem oraz takimi przyprawami jak majeranek i cząber. Aromatyczne właściwości rozmarynu powodują, że jest wykorzystywany do marynat octowych i olejowych lub po prostu wrzucany do oliwy dla nadania jej aromatu.
Ja na przykład uwielbiam ziemniaki pieczone z rozmarynem. I to najlepiej świeżym. W swoim ogródku ziołowym zawsze mam to ziółko. A wiecie co po łacinie oznacza ros maris? powiew morza!. Rozmaryn ma również właściwości lecznicze. Działa przeciwreumatycznie, chroni nerki, serce, a także łagodzi stres i pomaga zachować zdrowie psychiczne. Spodziewaliście się tego? Rozmaryn jest niezwykle ważny dla wzroku. Chroni przed zwyrodnieniem plamki żółtej na oku. Zawiera również duże ilości przeciwutleniaczy. Rozmaryn suszony kupcie oczywiście na stronie www.ecozielnik.pl Zapraszam! również polecam inne ziółka, o których wkrótce....
t
t
czwartek, 10 października 2013
czy wiecie, że... część trzecia
Herbata, podobnie jak kawa, zawiera substancję pobudzającą – teinę. Jej działanie nieco różni się od kofeiny, która zawarta, jest w kawie. Teina przyswajana jest przez organizm znacznie wolniej, niż kofeina, dzięki czemu jej działanie odczuwane jest później, ale za to pozostaje dłużej w organizmie. Z tego względu herbata (zwłaszcza czarna, która ma najwięcej teiny) jest tak naprawdę lepszym „pobudzaczem” niż kawa.
Źródło szybkajazda.pl
Źródło szybkajazda.pl
piątek, 20 września 2013
Herbaciany krzew
Wiecznie zielony krzew z rodzaju Camelia, z ząbkowanymi skórzanymi listkami. Ma białe do różowych, nieduże i wonne kwiaty oraz małe brunatne, zdrewniałe owoce. Występuje w dwóch odmianach: chińskiej ( Thea sinensis)i assamskiej (thea assamica).
Krzewy herbaciane rosną na obszarach tropikalnych i subtropikalnych wokół równika. Do optymalnej wegetacji potrzebują ciepła i wiele wilgoci. Mogą być uprawiane do wysokości 2500 m. n.p.m. Najlepsze herbaty pochodzą z krzewów uprawianych na wysokości ponad 1200 m n.p.m. Krzewy herbaciane mogą być użytkowane do 50 lat, choć w rejonie Dardżyling w Indiach rosną krzewy mające 150 lat. Na ostateczny smak i jakość herbaty wpływają: klimat, gleba, opady oraz wysokość n.p.m., a także sposób zbierania liści i ich obróbka. Z krzewu zbiera się jedynie górne listki pozostawiając kwiaty oraz owoce.
Żródło: herbaciarnia.pl
środa, 18 września 2013
O historii herbaty ciąg dalszy...
Do 1826 r. herbata była sprzedawana luzem. Dla pozbawionych skrupułów sprzedawców była to zachęta do mieszania jej z innymi dodatkami. W 1826 r. John Horniman wprowadził zamykane puszki do herbaty , które jednak nie od razu przyjęły się u sklepikarzy. Woleli oni zwiększać swoje zyski w uświęcony zwyczajem sposób. Horniman spróbował więc innej metody wejścia na rynek. Umieścił na opakowaniach informacje o leczniczych właściwościach herbaty i sprzedawał ją farmaceutom i aptekarzom. Ci oraz ich klienci byli dużo bardziej otwarci na jego propozycję.
Uważa się, że herbata ekspresowa powstała przez przypadek. Nowojorski importer herbaty, Thomas Sullivan, wysyłał swoim klientom próbki herbaty w małych jedwabnych torebkach. Klienci najwyraźniej polubili tego rodzaju ułatwienie, gdyż wkrótce zaczęli się domagać herbaty tylko w torebkach.
W okresie 5000 lat spożycie i produkcja herbaty wciąż rosną. W skali świata, co roku zbiera się średnio trzy miliony ton herbaty.
Obecnie dwa czynniki regulują międzynarodowy rynek herbaty. W krajach rozwijających się, picie herbaty przyjęło się z tych samych powodów, co w Europie trzysta lat wcześniej: jest to bezpieczny sposób spożywania wody. W krajach rozwiniętych, spożycie ekskluzywnych mieszanek herbaty zwiększa najczęściej pragnienie różnorodności i nowych smaków.
Uważa się, że herbata ekspresowa powstała przez przypadek. Nowojorski importer herbaty, Thomas Sullivan, wysyłał swoim klientom próbki herbaty w małych jedwabnych torebkach. Klienci najwyraźniej polubili tego rodzaju ułatwienie, gdyż wkrótce zaczęli się domagać herbaty tylko w torebkach.
W okresie 5000 lat spożycie i produkcja herbaty wciąż rosną. W skali świata, co roku zbiera się średnio trzy miliony ton herbaty.
Obecnie dwa czynniki regulują międzynarodowy rynek herbaty. W krajach rozwijających się, picie herbaty przyjęło się z tych samych powodów, co w Europie trzysta lat wcześniej: jest to bezpieczny sposób spożywania wody. W krajach rozwiniętych, spożycie ekskluzywnych mieszanek herbaty zwiększa najczęściej pragnienie różnorodności i nowych smaków.
środa, 4 września 2013
czy wiecie że, część druga...
Pierwszymi, którzy sprowadzili herbatę do Europy, byli siedemnastowieczni holenderscy i portugalscy handlarze. Portugalczycy przywozili ją z chińskiego portu Macao, a Holendrzy – przez Indonezję. Dziwny napar, który przypływał do portów umieszczony pomiędzy ładunkami jedwabiu i przypraw, nie od razu odniósł sukces. Europejczycy skosztowali go, ale woleli smak kawy. Podejrzliwi Anglicy czekali nawet do 1652 r. zanim w ogóle zaczęli handlować herbatą.
Rosjanie byli pierwszymi wielbicielami herbaty. Przywoziły ją im lądem karawany wielbłądów z Chin.
W miarę jak zamiłowanie do herbaty w Rosji rosło, karawany wielbłądów wijące się przez Azję wydłużały się. Pod koniec osiemnastego wieku tysiące wielbłądów w karawanach po 200-300 zwierząt przekraczały chińską granicę.
Wraz z pojawieniem się kolei transsyberyjskej, wielbłądy przeszły na zasłużoną emeryturę, ale ślady ich romantycznych podróży przetrwały w popularnej, delikatnej mieszance herbaty zwanej Rosyjską Karawaną.
Zródło: food-info.net
Rosjanie byli pierwszymi wielbicielami herbaty. Przywoziły ją im lądem karawany wielbłądów z Chin.
W miarę jak zamiłowanie do herbaty w Rosji rosło, karawany wielbłądów wijące się przez Azję wydłużały się. Pod koniec osiemnastego wieku tysiące wielbłądów w karawanach po 200-300 zwierząt przekraczały chińską granicę.
Wraz z pojawieniem się kolei transsyberyjskej, wielbłądy przeszły na zasłużoną emeryturę, ale ślady ich romantycznych podróży przetrwały w popularnej, delikatnej mieszance herbaty zwanej Rosyjską Karawaną.
Zródło: food-info.net
poniedziałek, 2 września 2013
czy wiecie, że...
Na całym świecie pisownia i wymowa słowa herbata (ang. tea) wywodzi się z jednego źródła. „Te” znaczy „herbata” w chińskim dialekcie amojskim. Mandaryńskie określenie na herbatę, „ cha ”, również dało początek kilku pochodnym nazwom stosowanym na świecie.
Herbata dotarła do Europy na początku siedemnastego wieku. Jednak pomimo wyolbrzymionego przekonania o jej właściwościach leczniczych, Europejczycy preferowali smak kawy. Herbata stała się popularna jedynie w niektórych kręgach arystokratycznych.
wtorek, 27 sierpnia 2013
Pochodzenie herbaty...
Chińczycy pijają herbatę od 5000 lat. Początki herbaty owiane są legendami, z których najsłynniejsza mówi o cesarzu Shen Nung (wymawiaj: „Szej-Nung” ). Jego przypadkowe odkrycie herbaty legenda określa dokładnie na rok 2737 p.n.e., choć nie jest to udokumentowane historycznie.
Od tysięcy lat Chińczycy spożywają herbatę dla zdrowia i przyjemności. Nie wiadomo, dlaczego zwrócili uwagę na błyszczące, zielone liście Camellia sinensis , ale popularna legenda podaje następujące wyjaśnienie.
Pewnego dnia cesarz Shen Nung miał właśnie napić się gorącej wody, gdy wtem do naczynia wpadło kilka liści z drzewa, pod którym siedział. Zaciekawiony cesarz postanowił skosztować tego niezwykle wyglądającego naparu. Odkrył, że jest on nie tylko wyśmienity, ale i orzeźwiający.
Indyjska legenda przypisuje odkrycie herbaty buddyjskiemu mnichowi Bodhidharmie. Pod koniec siedmioletniego okresu bezsennej kontemplacji był – co zrozumiałe – zmęczony. W akcie desperacji zaczął żuć liście z pobliskiego drzewa, co go natychmiast ożywiło.
Indie są obecnie jednym z największych producentów herbaty na świecie, jednak nie ma żadnych historycznych wzmianek o piciu herbaty w Indiach przed dziewiętnastym stuleciem. Eksperyment Bodhidharmy z żuciem liści, nigdy nie upowszechnił się w tamtych czasach.
Inny (japoński) mit o medytującym buddyjskim mnichu, Bodhidharmie, opisuje jak to sfrustrowany niemożnością odpędzenia snu, rzucił na ziemię swe opadające powieki. W miejscu, gdzie upadły, wyrosły krzewy herbaciane. Ich liście w cudowny sposób ulżyły jego zmęczeniu.
Japonia nie jest ojczyzną herbaty, więc ten mit przynajmniej wyjaśnia jej nagłe pojawienie się na wyspach. Jednak rzeczywistość nie jest tak barwna; na początku dziewiątego wieku przewidujący japoński mnich o imieniu Dengyo Daishi przywiózł ze sobą nasiona herbaty z Chin.
Przypisywana cesarzowi Shen Nung przypadkowo odkryta metoda parzenia herbaty w otwartym naczyniu przeszła próbę czasu. Potrzeba było kolejnych 4000 lat, by dopracować metodę stosowaną obecnie.
Za dynastii Ming (1368–1644), Chińczycy zaczęli moczyć liście herbaty w gotującej wodzie. Po kilku modyfikacjach tradycyjny chiński dzban na wino stał się idealnym imbrykiem.
Zródło food-info.net
poniedziałek, 5 sierpnia 2013
Czy wiecie, że...
Właściwości zielonej herbaty:
- Ułatwia koncentrację, poprawia pamięć, rozjaśnia umysł (na skutek obecności kofeiny, zwanej teiną, która ma działanie pobudzające lecz w przeciwieństwie do kofeiny zawartej w kawie nie działa gwałtownie, ale długotrwale pobudza.
- Obniża ryzyko zawału serca i miażdżycy tętnic, zmniejsza ryzyko zakrzepów (ponieważ polifenole zawarte w herbacie osłabiają możliwość odkładania się cholesterolu).
- Obniża ciśnienie krwi (przedziwdziała tworzeniu się złogów na ściankach naczyń krwionośnych).
- Służy w profilaktyce nowotworowej (niektóre z polifenoli zawartych w herbacie potrafią hamować oddziaływanie związków odpowiedzialnych za powstawanie zmian nowotworowych).
- Antyseptyczne działanie - garbniki zawarte w zielonej herbacie mogą zwalczać wirusy i bakterie - wspomaga więc leczenie chorób infekcyjnych (grypy, przeziębienia, biegunki, stanów zapalnych śluzówki jamy ustnej).
- Antyoksydacyjne, czyli opóźniające efekty starzenia (dzięki obecności antyutleniaczy).
- Napar z zielonej herbaty sprzyja trawieniu i usuwa uczucie przepełnionego żołądka, na przykład po ciężkostrawnym posiłku (poprzez pobudzenie wydzielania soków żołądkowych).
- Wzmacnia zęby i chroni przed próchnicą, odświeża oddech (wysoka zawartość fluoru w zielonej herbacie oraz przeciwbakteryjne działanie polifenoli).
- Ludzie cierpiący na bezsenność, nerwowość, mający wrażliwy żołądek nie powinni przesadzać z ilością pitej herbaty,
- Pacjenci z wrzodami żołądka powinni unikać picia zielonej herbaty, ponieważ wzmaga ona wydzielanie soków żołądkowych,
- Herbatą zieloną nie powinno się popijać leków!
wtorek, 30 lipca 2013
Przechowywanie herbaty
Jeżeli już dokonamy
zakupu naszej ulubionej herbaty, musimy pamiętać, że należy ją prawidłowo
przechowywać, aby nie straciła smaku i aromatu. Herbata jest bardzo wrażliwa na
wszelkie czynniki zewnętrzne. Jeżeli będzie źle przechowywana i będzie
pochłaniać wodę z otoczenia może nam po prostu spleśnieć. Jeżeli z kolei ją
przesuszymy to może się kruszyć i stracić aromat. Herbata źle też reaguje na
obce zapachy. Dlatego też nie powinniśmy jej przechowywać koło np. kawy, ziół,
przypraw.
Najlepiej do
przechowywania herbaty możemy wykorzystywać szczelne słoje szklane, ceramiczne
oraz puszki metalowe. Dobrze umyjmy przed wsypaniem herbaty taki pojemnik i
dobrze go wytrzyjmy, aby nie pozwolić na pojawienie się pleśni w suszu.
piątek, 19 lipca 2013
Parzenie białej herbaty...
Biała herbata jest niezwykle delikatna. Uzyskuje się ją z
najszlachetniejszych liści, które nie podlegają procesowi fermentacji.
Susz herbaty białej jest niezwykle lekki, dlatego musimy wziąć dwa razy
tyle suszu co przy parzeniu np. czarnej herbaty. Woda powinna mieć
temperaturę 80 st. Celsjusza. Czas parzenia od 3 do 8 minut. Napar
parzony około 5 minut ma najlepsze wartości smakowe i swój unikalny
aromat. Białą herbatę możemy parzyć trzykrotnie. Ze względu na bardzo
delikatny smak, do parzenia białej herbaty powinniśmy używać naczyń
tylko do tego przeznaczonych.
poniedziałek, 15 lipca 2013
Ciąg dalszy o parzeniu zielonej herbaty...
Pamiętajmy, że herbaty bardzo rozdrobnione parzymy krótko. Natomiast te o dużych liściach parzymy zdecydowanie dłużej. Również twardość wody wydłuża czas parzenia zielonej herbaty. Pamiętajmy także o tym, że susz parzony do 3 minut daje napar orzeźwiający i pobudzający. Jeżeli będziemy parzyć napar dłużej to uzyskamy herbatę o działaniu relaksacyjnym. Powodzenia! Pamiętajcie, że eksperymentowanie mile widziane, aby znaleźć swój ulubiony smak herbaty.
niedziela, 14 lipca 2013
Parzenie zielonej herbaty...
Parzenie zielonej herbaty wygląda całkiem inaczej jak czarnej. W ten
sam sposób przygotowujemy naczynia. Należy je przelać gorącą wodą.
Herbatę zieloną zalewamy wodą o temperaturze od 60 do 90 stopni. .
Temaperatura jest uzależniona od gatunku herbaty. Tutaj niezbędnym
elementem będzie termometr, który pomoże nam przygotować wodę o
odpowiedniej temperaturze. Jeśli jednak nie mamy tego narzędzia to po
odkryciu czajnika i odczekaniu ok. 14 minut osiagamy temperaturę 75 stopni C. Już po 3-4 minutach mamy temperaturę 90 stopni C.
Czas parzenia jest uzależniony od gatunku suszu herbacianego. Przeważnie jest to około 3 minut. Potem pamiętajmy, żeby oddzielić susz od naparu, gdyż napój będzie miał goryczkę. I to jest błąd, który popełnia wielu ludzi - pozostawiają listki z naparem. A potem mówią, że im herbata zielona nie smakuje bo jest gorzka w smaku. Herbatę zieloną możemy zalewać kilkakrotnie. Za każdym razem zwiększając czas parzenia.
Czas parzenia jest uzależniony od gatunku suszu herbacianego. Przeważnie jest to około 3 minut. Potem pamiętajmy, żeby oddzielić susz od naparu, gdyż napój będzie miał goryczkę. I to jest błąd, który popełnia wielu ludzi - pozostawiają listki z naparem. A potem mówią, że im herbata zielona nie smakuje bo jest gorzka w smaku. Herbatę zieloną możemy zalewać kilkakrotnie. Za każdym razem zwiększając czas parzenia.
środa, 10 lipca 2013
Jak parzyć czarną herbatę...
Jeżeli chcemy prawidłowo zaparzyć czarną herbatę to musimy przyjąć 1 łyżeczkę na 150 ml wody. Pamiętajmy, że jeżeli jednak parzymy w dzbanuszku to musimy dodatkowo wsypać jedną łyżeczkę "dla dzbanka" Powinniśmy go przelać także gorącą wodą, zgodnie z tym, co już uprzednio pisałam. Susz herbaciany czarny parzymy od 3 minut. W zależności od:
twardości wody (czym twardsza woda tym dłużej)
jakości suszu (czym wyższa jakość tym krócej parzymy)
rozdrobnienia liści (czym drobniejsze listki tym krócej parzymy)
i w zależności od naszych oczekiwań (czym bardziej pobudzający napój tym krócej parzymy).
Prawidłowo zaparzona czarna herbata powinna mieć na powierzchni pianę. Aromat powinien być intensywny a smak bez goryczy. Nie zapomnijmy też o własnych upodobaniach. Możemy wsypać więcej lub mniej suszu. Dlatego podczas parzenia możemy trochę poeksperymentować regulując ilość np. wsypywanej herbaty. Pamiętajmy również o tym, że:
- odmiany wysokogatunkowe, zawierające więcej młodych liści ma więcej mocy
- silnie rozdrobniony susz ma ciemny napar, jednak nie jest on bardzo aromatyczny
- prawidłowy napar ma żywą, ale nie ciemną barwę
- aromat powstaje w trakcie parzenia i zachowuje się przez ok. 6 minut, dlatego najlepsza jest herbata tuż po zaparzeniu
I to by było na tyle o czarnej herbacie
twardości wody (czym twardsza woda tym dłużej)
jakości suszu (czym wyższa jakość tym krócej parzymy)
rozdrobnienia liści (czym drobniejsze listki tym krócej parzymy)
i w zależności od naszych oczekiwań (czym bardziej pobudzający napój tym krócej parzymy).
Prawidłowo zaparzona czarna herbata powinna mieć na powierzchni pianę. Aromat powinien być intensywny a smak bez goryczy. Nie zapomnijmy też o własnych upodobaniach. Możemy wsypać więcej lub mniej suszu. Dlatego podczas parzenia możemy trochę poeksperymentować regulując ilość np. wsypywanej herbaty. Pamiętajmy również o tym, że:
- odmiany wysokogatunkowe, zawierające więcej młodych liści ma więcej mocy
- silnie rozdrobniony susz ma ciemny napar, jednak nie jest on bardzo aromatyczny
- prawidłowy napar ma żywą, ale nie ciemną barwę
- aromat powstaje w trakcie parzenia i zachowuje się przez ok. 6 minut, dlatego najlepsza jest herbata tuż po zaparzeniu
I to by było na tyle o czarnej herbacie
wtorek, 2 lipca 2013
Akcesoria herbaciane...
Aby ułatwić sobie parzenie
herbaty powinniśmy skorzystać z bardzo przydatnych akcesoriów, które możemy
nabyć w herbaciarniach lub sklepach z gospodarstwem domowym. Pomagają one
prawidłowo zaparzyć susz herbaciany wydobywając z niego pełnię smaku i aromatu.
Ja proponuję:
Sitko – zasadą używania sitka
jest „im większe tym lepsze”. W dużym sitku liście herbaty mogą się lepiej
rozwinąć, dzięki czemu woda lepiej wypłucze z nich smak i aromat. Sitak mamy z
bambusa, z przeróżnych metali, plastików. Najlepiej wybrać takie, które nie
spowoduje zmiany smaku naszego naparu.
Zaparzacz – głównie stosujemy
je parząc herbatę w imbryczkach, czajniczkach. I tutaj też proponuję duże, bo
susz herbaciany może się tam lepiej rozwinąć.
Filtry papierowe – niezwykle wygodne,
po użyciu pozbywamy się ich. Wybierajmy filtry z dobrego papieru, nie
przenoszące zapachów. Najbardziej popularne są firmy Finum i T-sac.
Nie zapomnijmy też o
Podgrzewaczach – służą do utrzymywania temperatury w czajniczkach. Pamiętajmy
jednak, że nie wszystkie herbaty możemy podgrzewać.
niedziela, 30 czerwca 2013
Ile suszu herbacianego...
Następnym niezwykle ważnym elementem jest odpowiednie dawkowanie suszu herbacianego. Od tego będzie uzależniony smak naszego naparu. Nie powinno go być za dużo gdyż przedawkowanie np. zielonej herbaty, wpłynie na smak napoju niekorzystnie. PRzyjęte jest, że na filiżankę (czyli 150 ml wody) wsypujemy 1 łyżeczkę suszu. W przypadku łamanej herbaty powinna to być płaska łyżeczka, zaś w przypadku liściastej herbaty czubatą łyżeczkę. PRzygotowując susz do czajniczka, musimy przeliczyć pojemność i dodatkowo wsypać jedną łyżeczkę. Napar wtedy będzie najlepszy.
czwartek, 27 czerwca 2013
Jeszcze o wodzie...
Wiecie już jak ważne jest
gotowanie wody na herbatę. Nie zapomnijmy też o tym jaka ta woda powinna być. Nie
może być na pewno twarda. Najlepsza będzie woda miękka o małej zawartości
wapnia. Woda, która leci u nas z kranów jest niestety przeważnie twarda i
posiada dużą zawartość fluoru i chloru. Zarówno pierwszy jak i drugi składnik
to zdecydowany wróg dobrej herbaty. Dlatego najlepiej używać wody mineralnej.
Powinna ona być nie gazowana i być niskowęglanową. Herbata jest bardzo wrażliwa
na wszelkiego rodzaju zanieczyszczenia, które są w wodzie. Możemy zastosować
filtry domowe, które pozbawiają wodę wapnia, chloru, ołowiu i miedzi. Nie można
używać wody destylowanej. Jest ona całkowicie wyjałowiona i pozbawiona tlenu.
Subskrybuj:
Posty (Atom)





